راحت جان طلبم و ز پی جانان بروم
دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم
تا ملک سلیمان بروم...تا ملک س...
شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد
و من
سالها مذهبی ماندم
بی آنکه خدایی داشته باشم
وقتی لهجه شیوایی هزاران به گوشت نمی رسد
وقتی تنت از دست حرفها سرد است
وقتی هیچ کس تو را نازنین خطاب نمی کند
درهای آسمان که بسته نیست
دستانت را به سوی آسمان رنگین کمان ها بلند کن ، چون همیشه یکی هست که تو را از پس ابرهای تیره و شاید زلال، نازنین صدا کند!
قاصدک! هان چه خبر آوردی؟
از کجا،وز که خبر آوردی؟
خوش خبر باشی،اما،اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
.
.
.
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک!
در دل من همه کورند و کرند.
بچه که بودیم بزرگترین آرزومون داشتن یه اسباب بازی جدید بود که هیچ کس اونو نداشته باشه.
رفتیم مدرسه تو کف این موندیم که یکی استعدادهامون رو بهمون بشناسونه و کمکمون کنه که اون ها رو شکوفا کنیم.
رسیدیم دبیرستان و شدیم پشت کنکوری...فکر کردیم اونطرف خبریه...
دانشگاه رو تموم کردیم به امید تشکیل زندگی و کار...
فکر کردیم اگر کار مورد علاقمون رو داشته باشیم دیگه هیچ مشکلی نداریم.
اما زهی خیال باطل...
تازه فهمیدیم که اول بد بختیه...
کاش هنوز هم بچه بودیم.
یادش به خیر. هفته به هفته به امید یه روز جمعه می رفتیم مدرسه. اما سال به سال که گذشت جمعه ها و عید ها برامون بی رنگ تر شد. بی رنگ و بی رنگ تر...
تا رسیدیم به امروز.
واسه خلاص شدن از این فکرا یه سر رفتم حافظیه. رو تخت نشسته بودم..... صدای شجریان هم تو گوشم بود:
یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
انگار دیگه هیچ حامی نداری.به هیچ کس نمی تونی تکیه کنی.همه واست غریبه هستن و به کار خودشون مشغولن.
نمی دونم!شاید من اینطور حس میکنم.
...
